فصل بيست ودوم در تأويل أهل رضوان ودرجات به أئمة عليهم السّلام وأهل سخط وعقوبات به اعداى ايشان ، ودر آن چند آية است آيهء أول : أَ فَمَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَ اللَّهِ كَمَنْ باءَ بِسَخَطٍ مِنَ اللَّهِ وَمَأْواهُ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ . هُمْ دَرَجاتٌ عِنْدَ اللَّهِ وَاللَّهُ بَصِيرٌ بِما يَعْمَلُونَ « 1 » يعنى : « آيا كسى كه پيروى كرد خشنودى خدا را مانند كسى است كه برگشت با غضبى از خدا وآرامگاه أو جهنم است وبد محل بازگشت است جهنم از براي ايشان ، وصاحب درجه‌هايند نزد خدا ، وخدا بينا است به آنچه ايشان مىكنند » . كلينى وابن شهرآشوب وعياشى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده‌اند : آنها كه متابعت رضاى خدا كرده‌اند ائمه‌اند ، وبخدا سوگند كه ايشانند درجات براي مؤمنان وبه ولايت ودوستى وشناختن ايشان ما را مضاعف مىگرداند خدا از براي آنها عملهاى ايشان را وبلند مىگرداند خدا به سبب ما درجات عاليه براي ايشان در دنيا وعقبى « 2 » . وبه روايت عياشى فرمود كه : بخدا سوگند آنها كه به غضب خدا برگشته‌اند ، آنهايند كه حقّ علي بن أبي طالب عليه السّلام وحقّ ما أهل بيت را انكار كرده‌اند وبه اين سبب مستحق غضب وسخط الهى شده‌اند « 3 » .

--> ( 1 ) . سورهء آل عمران : 162 . ( 2 ) . كافى 1 / 430 ؛ مناقب ابن شهرآشوب 4 / 194 ؛ تفسير عياشى 1 / 205 ؛ تأويل الآيات الظاهرة 1 / 124 . ( 3 ) . تفسير عياشى 1 / 205 .